نقش حیاتی سرکوب در رژیمهای شاه و شیخ ـ بهروز پویان
۴شهریور۱۴۰۱ نه شاه نه شیخ... رژیم های دیکتاتوری بهدلیل بیبهره بودن از حمایت مردمی و فقدان پیوندی واقعی با جامعه بقای خود را در پیگیری دو سیاست کلی سرکوب و آویختن به حمایت دولتهای خارجی یا همان سیاست استعماری جستجو میکنند. گاهی رژیمهای دیکتاتوری در ابتدا با وعدهها و شعارهای عوامفریبانه به قدرت میرسند اما خیلی زود با برملا شدن این خدعه و نیرنگ دچار گسست و شکافی جدی با جامعه میشوند و آنگاه گریزی از روی آوردن به سیاست سرکوب و اختناق و جنگافروزی و دشمنسازیهای کذایی از یکسو و معامله با دولتهای خارجی ندارند. بنابراین از حیث پیش بردن سیاست سرکوب و اختناق، این رژیمها بیش از هر چیز نیازمند بازوی امنیتی و نظامی هستند که بتوانند خطراتی را که از سوی جامعه ناراضی موجودیتشان را تهدید میکند دفع کنند. در حکومت های دمکراتیک نهادهای نظامی و امنیتی اگر چه دارای کار ویژههای مهم هستند اما نهادهای سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی که در یک بستر دمکراتیک عمل میکنند دارای نقش تعیینکننده تری در حفظ موجودیت جامعه و کشور میباشند. در حالیکه در رژیمهای دیکتاتوری بهدلیل اینکه اساساً بستری دمکراتیک...