۲۷فروردین۱۴۰۱ ترک تحصیل در قلمرو زندگیستیز و مرگگستر فراگیر؛ آری، فراگیر. تأمل در واژهٔ «فراگیری» برای نگرش و شناخت رنجهای هر دم متورمشونده و شتابگیرنده در ایران کنونی، دامنهیی فراختر و عمقی ژرفتر را برای همهجانبهنگری بر برگهٔ توفانزدهیی بهنام ایرانزمین میگشاید. توصیف «برگهٔ توفانزده» را هنگامی واضحتر میشود در هیأت ایرانزمین تصور نمود که این برگهٔ متلاطم گشته از توفان، قاب چشمان یک کودک را در آستانهٔ تحصیل پر کرده باشد. آینده کودکی را تصور کنید که در قدم اول ورودش به جامعه و مدرسه، مجبور است دست رد به سینهٔ جامعه بزند و با پشت کردن به علم و تحصیل، آینده خودش را در نطفهٔ شکلگیریاش بکشد!