۱۰ آبان ۱۴۰۰ مجاهد شهید منوچهر براتی در سال شصت یعنی همان سالی که بیرحمانه به خون نشست، درون زندان و بازداشتگاههای امنیتی اصفهان، روند باصطلاح «قضایی» برای یک زندانی «گروهکی» معمولاً به این شکل بود که پس از پشت سرگذاشتن دوران سخت و خشن و خونین بازجویی و شکنجه‌های طاقت فرسا و انواع تعزیرات شرعی که عمدتاً با کابل برق و مشت و لگد و چشم بند دائمی و خفقان سلول انفرادی و بقیه مخلفات اتاق تعزیر اعمال می‌شد، اگر متهم نامبرده شانس می‌آورد و حین بازجویی حکم «ضرب حتی‌الموت» و یا در دادگاه اتهام «باغی و یاغی و طاغی» نصیب‌اش نمی‌شد و خلاصه افقی نمی‌رفت... سرانجام با بدنی رنجور و فرسوده و البته با یک فقره حکم محکومیت سنگین به زندان، که یک رقمی یا دو رقمی بودنش در آن ایام چندان اهمیتی هم نداشت، وارد بند عمومی زندان دستگرد اصفهان می‌شد.... البته این ریل عمومی بود ولی لزوماً همه افراد تازه دستگیر شده این پروسه را با همین ترتیب طی نمی‌کردند.