۸شهریور۱۴۰۰ صمد بهرنگی «... نویسندهیی پر شور و جوان به نوشتن داستان برای کودکان ایرانی پرداخت. با اینکه خوش درخشید، دیر نپایید... در داستانهای بهرنگی اندیشهٴ خاصی تبلیغ میشود که کار او را از نوشتههای پویندگان دیگر این راه، جدا و مشخص میکند». (محمدعلی استعلامی، بررسی ادبیات ایران، ص ۲۰۵) «... هر جا نمی بود، به خود کشیدم. کسی نشد مرا آبیاری کند. من نمو کردم؛ مثل درخت سنجد، کج و معوج و قانع به آب کم؛ و شدم معلم روستاهای آذربایجان». (صمد بهرنگی)