۱۳دی۱۴۰۰ ۱۳ دی سالروز درگذشت نیما یوشیج من شبیه به رودخانه‌یی هستم که هر کسی می‌تواند به توان خود از هر گوشهٴ آن بدون سر و صدا آب بردارد نیما یوشیج  با قایقم نشسته به خشکی ٫ فریاد می‌زنم من نیاز اجتماعی، «شعری می‌خواست که زندگی باشد»، و آرمانهای آزادیخواهانه و عدالت‌جویانه‌ را در خود منعکس نماید. آری، شعر فارسی بعد از گذشت قرن‌ها‌ ، دیگرگونه مرد یا زنی می‌طلبید؛ مرد یا زنی از آن گونه که پشت به پسند رایج زمانه و چشم بر کورسوی خورشید ـ در افق شب گرفته یکدست ـ زخم خنجر تهمت و نیش دشنهٴ پوزخندها را به جان بخرد و خم به ابرو نیاورد.

۱۳دی۱۳۹۸ به‌یاد نیما که پای زندگی را ـ با تمام تلخیها و شیرینی‌هایش ـ به شعر کهن باز کرده است‌؛ شعر او زنده است‌؛ شعر او زندگی‌ست‌. با این شعر از او یاد می‌کنیم: دست بردار ز روی دیوار/ شب قرق باشد بیمارستان اگر از خواب برآید بیمار / کرد خواهد کاری کارستان محمدعلی اسفندیاری متخلص به نیما یوشیج. کسی که به‌قول خودش مثل یک رودخانه است از هرکجای آن می‌توان آب برداشت، نزدیک یک قرن بعد از سرودن افسانه هنوز این رود خروشان تمام پهنه شعر معاصر فارسی را سیراب می‌کند. کمتر شاعری است که با نیما شروع نکرده باشد یا از او تاثیر نگرفته باشد. راستی راز ماندگاری نیما در چیست؟

نیما با ما چه کرد؟ نیما یوشیج